Met enige interesse las ik over het genetisch modificeren van de zalm. Het beest groeit daardoor sneller en wordt groter. Het is dan eigenlijk geen echte zalm meer. Wat wij nu natuurlijk willen weten is:

 

Hoe ziet mijn huisdier er straks uit als het per ongeluk genetisch gemodificeerd wordt. Gemuteerd zeg maar door het eten van dat o zo gezonde stukje vis.

 

Ik heb een paar voorbeelden gevonden die de verbeelding zullen prikkelen. Vergis je niet, dit zal heel normaal zijn in de toekomst. Alles moet groter en beter. Grote honden zijn in, dus waarom geen grote katten?

 

 

Dit spreekt wel voor zich denk ik. Nu nog een kattenluikje, tenzij je het beest beslist met een lijntje uit wilt laten. Kleine honden kunnen prooi zijn (dat doet ie anders nooit hoor...kill en attack). Katten kunnen altijd het lijden van een prooi zo lang mogelijk rekken door het heel speels in de lucht te werpen en er mee te ping pongen met de voorpootjes.

 

Of een cavia (groot, en slim~):

 

 

Hopelijk krijgen we allemaal kwantumkorting op dierenvoeding in de toekomst. Als ze nou eens heel slim zijn kan een sportdrankfabrikant je gelijk een sponsorcontract aanbieden. King Kong had er sneller van kunnen klimmen, wat sneu nou. Kijk toch eens hoe het beestje geniet van al die smaakjes.

Wat is het toch heerlijk Nederlands om te klagen over het weer. Als de zon schijnt is het te warm en als er regen valt dan is het natuurlijk weer te koud. Het is altijd dat eeuwige geklaag over wat de natuur beter zou moeten doen. Dus ik ga de uitdaging aan om over alle vier de jaargetijden, tegen de traditie in, positieve dingen te noemen die je niet snel zal horen van een oerhollandse Nederlander in de trein op weg naar je werk of school. En nee, het is niet de wens dat het alleen 's nachts regent als ik er geen last van heb en overdag alleen maar zon.

 

Laten we beginnen met de zomer: zon, vakantie, vakantiegeld, strand, betere gezondheid, weinig energieverbruik, lange dagen, festivals, minder trek, ijsjes, rustig winkelen, weinig file, minder bedekking der menselijke schoonheid (te is te), fietsen en wandelen, snelle maaltijden, sfeer, lekker kleurtje krijgen, koud biertje.

 

Herfst: nostalgie en romantiek, mooie bruintinten in bomen, vakantie, knus, aangename temperatuur gemiddeld, lekker stevig eten, herfstbok, het opnieuw waarderen van de paraplu en het regenpak, te laat komen aan bladeren op de rails kunnen verwijten, minder overlast van minder honden die je hinderen op straat, ramen die voor je gewassen worden, stijlvolle kleding, een unieke tijd om als enige vrolijk te kijken op straat, als single een eenzamerik strikken, dierendag.

 

Winter: sinterklaas, kerst, kerstpakket, oud en nieuw, nog knusser, lekkere warme kachel, onbeschaamd schransen, sneeuwpret, schaatsen, warme choco, prachtige landschappen, gratis koeling, lekker warm zacht bedje, goede voornemens, vuurwerk, aanscherping motoriek, versieringen en lichtjes, mildere mentaliteit, geen muggen, bloopers, lichaamsbeweging als de metro niet verder rijdt, nieuwjaarsuitverkoop, familie en vrienden.

 

Lente: goede vrijdag, pasen, pinksteren, groene bomen, bloeiende bloemen, kuikentjes, weer kunnen wandelen, nieuw zonnetje, afvallen van kerst, meer uitverkoop, voorjaarsvakantie, voorjaarskriebels (voor de singles), lekker mild weer, einde van winterdip, belastingteruggave, spannende tijd buiten voor mijn kat, schoon huis.

 

Op deze manier kan je zelf invullen waar je van kan genieten het hele jaar door. Hang de lijst op waar je hem iedere dag ziet als je opgestaan bent en begin de dag met een nieuwe glimlach.

 

 

Vandaag heb ik een neutrale dag. Misschien ken je het wel. Zo'n dag waarbij alles de middenweg lijkt te volgen. Niet echt zonnig, niet echt regenachtig. Niet echt druk, niet echt rustig. Niet echt vrolijk, niet echt neerslachtig. Kortom, gemiddeld. Waarom geeft me dat een onrustig gevoel? Is het een gebrek aan prikkeling? Misschien wel het verlangen dat het leven uitgesproken moet zijn. Ik herinner mezelf maar eraan dat ik prikkelingen moet opzoeken als ik daar behoefte aan heb. Toch is de gewenning snel opgetreden merk ik en moet ik mezelf aanzetten om de veilige zone te verlaten. Nog teveel te doen op m'n roostervrije dag. Thuiswerk, afwas, opruimen. In mijn verbeelding voel ik al de voldoening nadat ik dit alles heb gedaan, maar toch... Afwassen eerst maar doen. Ieder kopje, bordje en bestek moet vlekkeloos schoon zijn. Misschien is het streven naar perfecte schoonheid een reden om het vervelend en vermoeiend te vinden. Het willen benaderen van de kwaliteit die een vaatwasmachine levert kost energie. Geen vrede hebben met het kleinste overgeslagen vlekje. Ik was daarom altijd af met gevoel. Dat bedoel ik letterlijk, ik voel met mijn vingers of het schoon is. Wat het oog niet waarneemt, nemen vingers wel waar. Om dat te beperken spoel ik de vaat altijd grondig voor. Eigenlijk is het dan al schoon. Natuurlijk krijgt het dan nog een extra wasbeurt met veel sop.

In de zomer is afwassen het vermoeidste. Dan zweet ik als een marathonloper in de woestijn. 's Winters daarentegen is het een heerlijk warm bad waar mijn handen van gaan tintelen. Nu, nu is het een middenweg. Dat maakt het een beetje saai maar nog steeds een onvermijdelijke verplichting.

Vroeger als kind moest ik de afwas met mijn zus altijd doen. Dat gebeurde een keer per dag en we wisselden van taak om de dag. Allebei wilden we graag afdrogen, maar niet afwassen. Dus per dag was het een keer wassen en drogen. We hadden een mooie barkruk waarop ik onze altijd makke kater zette. Die kon dan ontspannen meekijken met het dagelijkse ritueel. Ik bedoel dan ook echt mak. Een paar toevallige spatjes water deden het beest niet verroeren. Verder was oppakken, de staart aanraken of zelfs beetpakken, knuffelen en op de buik aaien geen enkel punt. De kat was het summum van onbezorgdheid en mijn beste vriendje. Nu ben ik volwassen, heb ik een eigen kat en een grotere vaat (op dit moment). Deze kat is niet zo onbezorgd, maar wel aanhankelijk. Ik zou haar echter niet op een barkruk zetten bij het aanrecht. Dus laat ik maar gaan beginnen met de afwas, met of zonder kat. Want vandaag ben ik net als gisteren weer aan de beurt voor beide diensten.

Regen in september, is het de natte boodschapper van de komende herfst? Haast als ik had vandaag, verraste het me bij mijn vroege vertrek bij de voordeur. Ik ging weer naar binnen en greep snel een plu. Een grote wel te verstaan, want kou vatten is geen fijn gevoel. Ik moet er weer aan wennen, dit weer. Een onwennig gevoel van druppels die zich in het textiel boren om de warmte te onttrekken. Druppels die doorklinken van de stak gespannen paraplu. Dat is wel wat anders dan de ontastbare zonnestralen die ik juist niet wil tegenhouden.

Druppels vormen samen plassen op de tegels. Een spel van ontwijken en af en toe huppelen. Water zoekt water, het is een substantie die alleen in vrije val alleen kan zijn. Sommige druppels bereiken hun doel gelijk en vallen op de aarde om de dorst van een plant te lessen. Andere druppels moeten hun weg vinden op de stoep. Een mooie metafoor voor het moderne leven. Soms heb ik het gevoel dat ik tegengehouden wordt door dik beton. Andere keren val ik ik goede aarde die me direct opneemt. Ik ben als druppel aangekomen na een vrije val. Constant zag ik dat ik mijn bestemming bereiken zou. Het kwam steeds dichterbij. Waar kom ik terecht? Zal ik welkom zijn en kan ik iemand leven geven? Een troost is dat beton niet eeuwig zijn sterkte behoudt. Het kan bij veel vocht gaan rotten na een lange tijd. Het beton begeeft het door de infiltratie van water en is gedwongen om het water doorgang te verlenen.

Een plas kan ook alsnog de aarde bereiken als het van de straat af stroomt. Op weg naar een plant of dier. Op weg om gebruikt te worden op een onzichtbare plek waarna het weer ten hemel zal stijgen. Dan zal het weer vallen naar de aarde, uit de broedkamers van de lucht.

 

 

Wauw, ik heb hier al zo lang geen blog geplaatst. Mijn vrijplaats, mijn plek om alles kwijt te kunnen. Onttrokken aan de wereld door de rust van anonimiteit. Maar waar geen naam is, daar zijn mijn woorden. Meer identiteit dus dan de gemiddelde metroreiziger van me af leest door me nu en dan aan te staren. Meer dan de kassière waar ik iedere dag hetzelfde dialoog mee voer. Meer nog dan buren die ik al jaren zie en sporadisch "hallo" zeg.

Ik weet niet waarover ik wil schrijven. Diep van binnen voel ik een eenzaamheid. Alsof een gevoel eruit wil, een gevoel van eenzaamheid zolang het nog in me zit. Ik ga al schrijvende op ontdekking naar het binnenste van mijn ziel. Een niet-westerse methode, zonder planning of voorafgesteld doel.

Ik mis...

Ik verlang...

Ik mis de wind! Die heb ik de hele dag niet gevoeld. Ik mis de wijde omtrek met de zachte warme wind. Ik mis de groene weiden met koeien en schapen. Die wind, het is alsof onrust van mijn gezicht wordt geblazen. Ze streelt me en omhelst me. Ze fluistert me toe en zwijgt dan om te luisteren naar me.

Ik mis de lange avonden van de zomer. Het pad gaat rechtdoor en het leven speelt zich overal om me heen af. Ik hoor vogels, geritsel van riet langs de sloot, in de verte een auto af en toe. Langzaam loop ik door het groene land. Ik neem deel aan deze plek, maar toch, het gaat langs me voorbij.

Altijd kijk ik een keer omhoog. Ik zie wolken, zo ver het oog kan zien. Altijd zijn ze anders, altijd in beweging. De blauwe lucht is als een zee van licht met zachte wolken. Ze trekken voorbij en prikkelen de verbeelding. Dieren, gezichten, creativiteit ontwaakt in mijn ziel. Ik zie af en toe een fietser. Deze lijkt niets ze zien en heeft alleen maar haast. Een onderbreking van een mooie werkelijkheid die ik ervaar.

Langs de kant kijk ik naar de sloot, op zoek naar leven. Ik zoek eenden, ik zoek sprinkhanen en krekels. Ik zoek dieren die het begrijpen. Dieren die zich ook thuisvoelen in de groene polder. Ze jagen niet op een kunstmatig doel. Nee, deze dieren zijn wijzer. Ze zoeken naar hun eten en leven samen in een microkosmos. Ik zoek en tuur langs het kroos en de begroeiing.

Voor me zie ik een dorp. Een oude plek waar mensen al eeuwen leven. Een plek waar 100 jaar geleden alles zo anders was. Een tijd dat ik slechts bestond in mijn voorvader en wat achter me ligt nog niet bestond. Ik kijk en zie een monument, een tijdkapsule, een stille herinnering aan wie we vroeger waren. Ik kijk en stel me voor hoe een zeldzame visionair me nu misschien zou zien lopen. Hoe zijn huis bewoond wordt door vreemden of zelfs geheel verdwenen is. Hoe mensen met de raarste kleding en vreemde taal voorbij gaan met ongelofelijke voertuigen. Ik stel me voor dat ik in de ogen kijk van een voorvader die vanaf de overkant mij zo vaak heeft aangestaard. Bezig op het land of aan het wandelen op een zondagmiddag. Niet wetende dat onze blikken elkaar raken. Los van elkaar in een andere tijd.

Het licht van toen is gedoofd. Een moment van nooit meer. Ik kan ze niets vertellen en zij mij ook niet. De tijd buigt zich er niet voor. Dan zouden we naar elkaar buigen en tegenover elkaar staan. Allebei met onze blikken de tijd gebogen hebben naar elkaar.

Een ander blik in die ogen. Het leven kennende, geen luxe of groot wereldbeeld. Ik kijk in zijn ogen en zie iemand die alleen hier en nu leeft. Ik kijk en zie, een mens die van jongs af aan hard werkt en sober leeft. Een man van simpele wijsheden die leeft van het land. Een persoonlijkheid die onderzoekend is. De verte inkijkt, op zoek naar antwoorden op vragen die niemand nog weet. Iemand met lijnen in het gezicht, door de elementen erin gegrafeerd.

Daar staan we in dat moment van tijdloosheid. We kijken in elkaars ogen en nemen elkaar op. Zijn leven is voltooid, de mijne nog niet. Ik laat hem gaan, ten ruste in het oude dorp. We kennen elkaar niet. De tijd heeft ons geen kennismaking gegeven. Ik mis de oude wijsheden van zijn natuurlijke leven. Een leven is nodig om elkaar te doorgronden.

Er komt een tijd dat we allemaal voortleven als geesten der tijd. Een terugblik voor onze nazaten. De kinderen, van de kinderen, van de kinderen, van onze kinderen. Kijkende naar onze blikken, met onze rare kleding en ouderwetse voertuigen. Wie weet kunnen ze de tijd ook buigen. Dezelfde wind voelen die mijn gezicht steelt. Misschien begrijpen ze mijn simpele kijk op de wereld. De woorden die ik geef aan hen. Dat ik loop en zonder het weet iemand beantwoord. Dat ik naar de wolken kijk en de groene polder en onze blikken elkaar raken. Wie weet, de geest van de mens is tijdloos. Haar ogen hoeven slechts op zoek te gaan.

De bomen zijn niet meer in de bloei
Grauwe wolken bedekken de lucht
Geen jonge twijgjes meer in de groei
De natuur die in haar naaktheid zucht

Een eenzaam dier op straat
Een wilde vogel langs de kant
Mensen met een somber gelaat
Denkende aan de zomer en het strand

De realiteit dringt zich weer op
De feestdagen zijn weer voorbij
Goede voornemens krijgen de strop
De tijd alleen keert geen tij

Altijd leeft men ver vooruit
Het weekend lijkt een heilig doel
Maandag luidt al weer een vast besluit
Vanaf vrijdag weer dat vrije gevoel

De mens is nimmer tevreden
Doelloos zwerft een mens rond
Gelukkig zijn is iets van lang geleden
Toen die nog in de kinderschoenen stond

In de kleine dingen ligt het geluk
Dankbaar zijn voor alle zegen
Door liefde kan het leven niet stuk
Zij leidt op alle goede wegen

Ieder moment houdt iemand van mij
Een mens zonder liefde is werkelijk arm
Ieder moment maakt mijn bestaan iemand blij
De liefde alleen maakt mijn binnenste warm

 

De echte Indiana Jones.